'De Lantaarn' verwelkomt als gast:

Er zijn mensen die mij in het hokje van de naïeve schilders plaatsen.

Dat vind ik dus niet prettig.

Naïef klinkt zo onnozel.

Maar het klinkt wel aangenaam, als met naïef onbevangen bedoeld wordt. Onbevangen heeft iets fris, nieuw, open staan... Als kinderen. Dan vind ik naïef een heel groot compliment.
(Aan dit euvel lijden alle naïeve schilders. Wij verdedigen ons steeds tegen de term naïeve schilders... Maar we vinden het wel leuk om als onbevangenen geboekstaafd te zijn. Naïeve schilders zijn hele grote blije kinderen... Niet bang om iets nieuws te ontdekken.)

Ik ben gedwongen overal naar te kijken.

Ik moet lezen en mezelf documenteren. Wat ik schilder moet kloppen, het moet herkenbaar zijn. Ik blijf kijken; altijd en overal. Ik voel dat mijn bewustzijn daardoor groeit.

Schilderen is als mediteren: je concentreren op een vorm, een kleur, een onderwerp, een idee.

Dat voelt heel lekker. Feestelijk zelfs!

Wat schilder ik?
Huizen, gebouwen, mensen, voertuigen, herinneringen.

Op mijn schilderijen moet ook iets gebeuren wat niet kan.

Een wolk die uit een oog komt.

Het vensterluik dat open staat, is in de weerspiegeling van het water gesloten.

De zeppelin die door het open raam gaat.

Avontuur, nieuwe werelden, sleur doorbreken.

Kleur? Fel.

Rood, maar dan ook ROOD. Blauwe lucht, hoogzomer, optimisme. Helgroene bomen, groen gras met heel veel bloemen.

Mensen in kleurige kleren, clowns, vrouwen met pronte borsten en vette billen.

Saai:
Zondags naar het voetballen kijken.

Op de camping zitten.

Voor de televisie hangen en naar programma’s kijken, die nergens over gaan.

Naar …….gaan, omdat de buren daar aan het strand liggen.

Een mobiele telefoon en niks te zeggen hebben...

Iemand mag van mij saai zijn. Ik kies er zelf niet voor. Passief zijn wil ik niet.

Saai: op het punt waar je bent blijven staan. Niets meer willen leren; nooit verder kijken. Niets zien. Levend dood...

Bijverschijnsel 1:

Mijn schilderijen hangen op tentoonstellingen. Honderden mensen komen kijken. Soms duizenden per jaar.

Dat is een vreemde gewaarwording. Al die mensen kijken naar mijn werk Naar mijn huisjes, mijn mensen, mijn kleuren, mijn vrouwen met die dikke bipsen. Ze kijken er naar en praten over mij.

Mensen gaan praten. Ik hoor vrolijke en erg droevige verhalen.

De Spaanse handelsattaché in Zweden. Van hem hoor ik dat hij zijn prachtige jonge vrouw uit Polen heeft gehaald. Er zijn er daar nog genoeg van vertelt hij. "En volgzaam en katholiek", voegt hij er nadrukkelijk aan toe.

Hij zegt dat hij mijn schilderijen heel goed begrijpt.

Bijverschijnsel 2:

"Dag Peer, interessant stuk over jou in de krant gelezen."
Dat zegt een zoon. Hij is leraar. Hij speelt in een hardrockband. Hij maakt deze zomer een tournee door Frankrijk

Net als ik in het voorprogramma...

Bijverschijnsel 3:

Ik voel me erg gelukkig als ik op mijn zolderatelier zit te prutsen aan een schilderij.

Als ik aan de gewone wereld net die draai kan geven die dat schilderij de peer-mijland-signatuur geeft.

Eigenlijk wil ik aan mijn leven ook een peer-mijland-signatuur geven.

Bijverschijnsel 6:
Ik kan heel lang schilderen. Elk nieuw vlak kan anders ingevuld worden. Ik wil nieuwe dingen bedenken. Alleen de verf blijft verf, de kwast een kwast, mijn ezel een ezel, de stoel waarop ik zit te schilderen kan nog jaren mee. Daar zit ik wel op maar niet mee.

Het lege doek is de nieuwe uitdaging. Niet de verf.

Bijverschijnsel 7:
Ik kan altijd nog een schilderij maken.

Bijverschijnsel 8:
Ik woon in een huis dat zo in een schilderij van mij kan. Zo leef ik in mijn eigen fantasiewereld. Fantasie is dus wel degelijk werkelijkheid. Fantasie en werkelijkheid zijn hetzelfde. De werkelijkheid is intenser dan de fantasie.